Shloka 15
कद्रू-इन्द्र-स्तुतिः तथा नागानां तापनिवृत्तिः
Kadrū’s Hymn to Indra and the Nāgas’ Distress
वज्पातनसंत्रस्तमैनाकस्या भयप्रदम् । डिम्बाहवार्दितानां च असुराणां परायणम्,उसीने वज्रपातसे डरे हुए मैनाक पर्वतको अभयदान दिया है तथा जहाँ भयके मारे हाहाकार करना पड़ता है, ऐसे युद्धसे पीड़ित हुए असुरोंका वह सबसे बड़ा आश्रय है
vajrapātana-saṁtrastam ainākasya bhayapradam | ḍimbāhā-vārditānāṁ ca asurāṇāṁ parāyaṇam ||
قال شَوْنَكَة: لقد منح جبلَ مَيْنَاكَةَ الأمانَ من الخوف، إذ كان قد فُزِّع بسقوطِ صاعقةِ فَجْرَةِ إندرا (الفَجْرَة/الفَجْرَة: الفَجْرَةُ، الفَجْرَةُ—الفَجْرَةُ: الفَجْرَةُ)؛ وللأسورا الذين أنهكتهم الحرب حتى أطلقوا صرخاتِ الفزع، صار هو الملجأَ الأعلى.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ideal of granting protection (abhaya) even amid cosmic conflict: true greatness is shown by becoming a refuge for the frightened and war-tormented, not merely by wielding power.
Śaunaka describes a figure who shelters Mount Maināka after it is terrified by Indra’s thunderbolt, and who also serves as the chief sanctuary for Asuras suffering from the terrors and turmoil of battle.