Shloka 3
Ādi-parva Adhyāya 209: Śaraṇāgati of the Cursed Apsarases; Nārītīrtha-prasiddhi; Arjuna’s Vimocana
गदापट्टिशधारिण्या शूलमुद्गरहस्तया । प्रस्थितौ सह वर्मिण्या महत्या दैत्यसेनया,उनके साथ गदा, पट्टिश, शूल, मुदुगर और कवचसे सुसज्जित दैत्योंकी विशाल सेना जा रही थी। वे दोनों सेनाके साथ प्रस्थान कर रहे थे। चारणलोग विजयसूचक मंगल और स्तुतिपाठ करते हुए उन दोनोंके गुण गाते जाते थे। इस प्रकार उन दोनों दैत्योंने बड़े आनन्दसे यात्रा की
gadā-paṭṭiśa-dhāriṇyā śūla-mudgara-hastayā | prasthitau saha varmiṇyā mahatyā daitya-senayā ||
قال نارادا: «وقد خرج الاثنان في مسيرهما تصحبهما جموعٌ عظيمة من الدَّيْتْيَة، مدجَّجة بالدروع، تحمل المطارق (gadā) والفؤوس الحربية (paṭṭiśa) والرماح الثلاثية (śūla) والهراوات الثقيلة (mudgara). وبينما كانا يتقدّمان مع ذلك الحشد، كان القارِنة (cāraṇa) يسيرون معهما ينشدون أناشيد النصر الميمونة وأشعار المديح، يذيعون خصالهما. وهكذا مضى الدَّيْتْيَان في سفرهما بفرحٍ عظيم.»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial power is publicly framed through auspicious speech and praise: weapons and armour signify readiness for conflict, while the cāraṇas’ victory-songs create moral and psychological momentum. It implicitly warns that exhilaration and acclaim can accompany the advance toward violence, making discernment (dharma-viveka) necessary even amid celebration.
Two Daitya leaders (referred to in the dual) depart on a journey/march accompanied by a large, well-armed and armoured Daitya host. As they proceed, bards travel alongside, chanting auspicious victory verses and praising their qualities, and the Daityas continue their travel in high spirits.