Shloka 9
Ādi Parva, Adhyāya 180 — Svayaṃvara-Virodha and Pāṇḍava Parākrama
Draupadī Episode
प्रतिषेद्धा हि पापस्य यदा लोकेषु विद्यते । तदा सर्वेषु लोकेषु पापकृन्नोपपद्यते,जबतक जगत्में कोई भी पापकर्मको रोकनेवाला होता है, तबतक सम्पूर्ण लोकोंमें पापियोंका होना सम्भव नहीं होता तथा पुलस्त्य: पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः । तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया शत्रुओंका नाश करनेवाले अर्जुन! उसी प्रकार पुलस्त्य, पुलह, क्रतु और महाक्रतुने भी राक्षसोंके जीवनकी रक्षाके लिये वहाँ पदार्पण किया
pratiṣeddhā hi pāpasya yadā lokeṣu vidyate | tadā sarveṣu lokeṣu pāpakṛn nopapadyate ||
atha pulastyaḥ pulaḥ kratuś caiva mahākratuḥ | tatrājagmur amitraghna rakṣasāṁ jīvitepsayā ||
قال أورفا: «ما دام في العوالم من يكفّ عن الإثم ويمنع الفساد، فلا يمكن أن يسود المذنبون في كل موضع. وعلى هذا النحو، يا أرجونا قاتل الأعداء، قدم بولاستيا وبولاهَا وكراتو وماهاكراتو أيضًا إلى هناك، يلتمسون صون حياة الرَّاكشاسا.»
ऑर्व उवाच
Educational Q&A
The verse asserts an ethical principle: when there exists a moral restrainer—someone or some force that checks wrongdoing—sin cannot become universally dominant. Social and cosmic order depend on the presence of such restraint.
Aurva addresses Arjuna and explains a general moral point about the prevention of sin; then he notes that certain great sages—Pulastya, Pulaha, Kratu, and Mahākratu—arrive at a particular place with the intention of safeguarding the lives of the Rākṣasas.