Shloka 18
Ādi Parva, Adhyāya 180 — Svayaṃvara-Virodha and Pāṇḍava Parākrama
Draupadī Episode
आपोमया: सर्वरसा: सर्वमापोमयं जगत् | तस्मादप्सु विमुञ्चेम॑ क्रोधाग्निं द्विजसत्तम,सभी रस जलके परिणाम हैं तथा सम्पूर्ण जगत् (भी) जलका परिणाम माना गया है। अतः द्विजश्रेष्ठ) तुम अपनी इस क्रोधाग्निको जलमें ही छोड़ दो ये च शक्त्यवरा: पुत्रा वसिष्ठस्य महामुने । ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिता: सुरै: “महामुने! वसिष्ठजीके शक्तिसे छोटे जो पुत्र थे, वे सभी देवताओंके साथ प्रसन्नतापूर्वक सुख भोग रहे हैं
Ūrva uvāca |
āpomayāḥ sarvarasāḥ sarvam āpomayaṃ jagat |
tasmād apsu vimuñcema krodhāgniṃ dvijasattama ||
ye ca śaktyavarāḥ putrā vasiṣṭhasya mahāmune |
te ca sarve mudā yuktā modante sahitāḥ suraiḥ ||
قال أُورْڤا: «كلُّ الطعوم تنشأ من الماء؛ بل إنّ العالم كلَّه يُفهم على أنّه تحوّلٌ من الماء. لذلك، يا خيرَ المولودين مرتين، أطلِقْ نارَ الغضب هذه في المياه. وأمّا أبناءُ الحكيم العظيم ڤَسِشْٺَ الذين كانوا أصغرَ من شَكْتي—يا أيها الناسك الجليل—فإنهم جميعًا مجتمعون على الفرح، يهنأون مع الآلهة.»
ऑर्व उवाच
Educational Q&A
Anger is portrayed as a destructive fire; the ethical counsel is to cool and relinquish it—symbolically ‘cast it into water’—so that grief does not turn into vengeance and adharma. The verse also offers consolation by affirming the well-being of the departed among the gods.
Ūrva addresses a revered twice-born sage, urging him to abandon burning wrath and to be consoled: the younger sons of Vasiṣṭha (younger than Śakti) are said to be joyfully dwelling with the gods.