अनेनैव च विख्यातो नाम्ना लोकेषु सत्तम: । स ऑर्व इति विप्रर्षिरूरुं भित्तता व्यजायत,वे साधुशिरोमणि ब्रह्मर्षि अपनी माताका ऊरु भेदन करके उत्पन्न हुए थे, इसी कारण लोकमें “और्व” नामसे उनकी ख्याति हुई
anenaiva ca vikhyāto nāmnā lokeṣu sattamaḥ | sa aurva iti viprarṣir ūruṁ bhittvā vyajāyata |
قال فاسيشثا: «وبهذه الحادثة عينها ذاع صيته في العوالم بذلك الاسم، يا خير الرجال. ذلك الرِّشيّ البراهمني وُلِدَ بشقِّ فخذ أمه؛ فلذلك اشتهر في الدنيا باسم “أوروَا”.»
वसिष्ठ उवाच
The verse highlights how a person’s name and fame can arise from a defining origin-story; it also underscores the Mahābhārata’s interest in etymology and lineage as carriers of cultural memory.
Vasiṣṭha explains why the sage is called Aurva: he was born by splitting his mother’s thigh (ūru), and this extraordinary birth became the basis of his well-known name.