Shloka 47
द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
त॑ तदा सुसमिद्धो5पि न ददाह हुताशन: । दीप्यमानो<प्यमित्रघ्न शीतोडग्निरभवत् ततः,यद्यपि उस समय अग्नि प्रचण्ड वेगसे प्रज्वलित हो रही थी, तो भी उन्हें जला न सकी। शत्रुसूदन अर्जुन! उनके प्रभावसे वह दहकती हुई आग भी उनके लिये शीतल हो गयी
taṁ tadā susamiddho ’pi na dadāha hutāśanaḥ | dīpyamāno ’py amitraghna śīto ’gnir abhavat tataḥ ||
حينئذٍ، مع أنّ النار كانت متأجّجة بأقصى شدّتها، لم تستطع أن تحرقه. يا أرجونا، قاهر الأعداء! بقوة تَبَسْيا (tapas) وبأسه الروحي لذلك الرجل، صارت حتى النار المستعرة باردةً لا أذى فيها له.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that dharmic merit and tapas (inner discipline) can neutralize external harm; real power is moral-spiritual strength that restrains or transforms destructive forces.
A fire, though fully ignited and blazing, fails to burn the person in question; the speaker tells Arjuna that the person’s influence makes even the raging fire become cool and ineffective.