कल्माषपाद-शाप-कारणम्
Cause of Kalmāṣapāda’s Niyoga under a Curse
ततो द्वादश वर्षाणि काननेषु वनेषु च । रेमे तस्मिन् गिरौ राजा तथैव सह भार्यया,वे उसी पर्वतके वनों और काननोंमें अपनी पत्नीके साथ उसी प्रकार बारह वर्षोंतक रमण करते रहे
tato dvādaśa varṣāṇi kānaneṣu vaneṣu ca | reme tasmin girau rājā tathaiva saha bhāryayā ||
ثم مكث الملكُ اثنتي عشرة سنة في الغياض والغابات على ذلك الجبل، يحيى هناك على النحو نفسه مع زوجته، في سكينةٍ واعتزالٍ عن صخب البلاط.
वसिष्ठ उवाच
The verse highlights steadiness in a chosen mode of life: enduring a long period away from worldly power while maintaining restraint and harmony with one’s spouse. It implicitly values patience, simplicity, and constancy in conduct.
Vasiṣṭha narrates that the king remained on a particular mountain and spent twelve years in its forests and groves, living there contentedly together with his wife, continuing in the same manner as earlier.