Shloka 16
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
तदपश्यमहं भ्रातुरसाम्प्रतमनुव्रजन् । विमर्श संकरादाने नायं कुर्यात् कदाचन,“मैं भी भाईके पीछे-पीछे जा रहा था; अतः मैंने उनके इस अयोग्य कार्यको देख लिया और सोचा कि ये अपवित्र वस्तुको ग्रहण करनेमें भी कभी कोई विचार नहीं करते
tad apaśyam ahaṃ bhrātur asāmpratam anuvrajan | vimarśa saṅkarādāne nāyaṃ kuryāt kadācana ||
كنتُ أتبع أخي من ورائه، فرأيتُ ما صنعه لتوّه. ولمّا تأمّلتُ أمرَ قبول ما يورث التلوّث بلا تمييز قلتُ في نفسي: «ما كان له أن يفعل ذلك قطّ—أن يتناول شيئًا مُدنِّسًا دون نظرٍ وتبيّن».
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
One should not accept or engage with what is impure or morally tainted without careful discernment; ethical conduct includes vigilance about what one takes in or associates with.
The Brahmin narrator, walking behind his brother, observes a questionable act and internally reasons that such acceptance of a defiling object is out of character and should never be done.