Shloka 14
Saṃvaraṇa’s Petition and Tapatī’s Conditioned Consent (सम्वरण-तपती संवादः)
न चासौ राक्षस: शक्तो मम पुत्रविनाशने । वीर्यवान् मन्त्रसिद्धश्न तेजस्वी च सुतो मम,कुन्ती बोली--ब्रह्मन! मेरा भी यह स्थिर विचार है कि ब्राह्मणोंकी रक्षा करनी चाहिये। यों तो मुझे भी अपना कोई पुत्र अप्रिय नहीं है, चाहे मेरे सौ पुत्र ही क्यों न हों। किंतु वह राक्षस मेरे पुत्रका विनाश करनेमें समर्थ नहीं है; क्योंकि मेरा पुत्र पराक्रमी, मन्त्रसिद्ध और तेजस्वी है
na cāsau rākṣasaḥ śakto mama putra-vināśane | vīryavān mantrasiddhaś ca tejasvī ca suto mama ||
قال البراهمن: «إن ذلك الرّاكشسا ليس بقادرٍ على إهلاك ابني. إن ابني ذو بأسٍ وشجاعة، قد أُنجزت له السِّدْهي بالمانترا، وهو متلألئٌ بالقوة». وفي سياق الكلام، تُثبت هذه العبارة أن حماية الضعفاء—وخاصة البراهمة—هي من الدَّرما؛ فلا ينبغي للحراسة العادلة أن تنهار أمام الخوف، إذ إن الانضباط الروحي والقوة البطولية معًا قادران على صدّ التهديد العنيف.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Dharma is upheld through fearless protection of the vulnerable; confidence is grounded not in arrogance but in cultivated strength—both martial valor (vīrya) and spiritual attainment (mantra-siddhi, tejas).
A brāhmaṇa responds to the threat of a rākṣasa by asserting that the demon cannot destroy his son, because the son is powerful, mantra-accomplished, and radiant with tejas—framing the coming confrontation as one where disciplined power can check predatory violence.