Shloka 13
आदि पर्व — अध्याय 148: कुन्ती–ब्राह्मणसंवादः (दुःखमूल-प्रश्नः) / Kuntī and the Brahmin: Inquiry into the Root of Suffering
प्रादुरासीत् तदा तेन बुबुधे स जनव्रज: । तदवेक्ष्य गृहं दीप्तमाहु: पौरा: कृशानना:,इसके पश्चात् उन्होंने उस घरके चारों ओर आग लगा दी। जब वह सारा घर अग्निकी लपेटमें आ गया, तब यह जानकर शत्रुओंका दमन करनेवाले पाण्डव अपनी माताके साथ सुरंगमें घुस गये; फिर तो वहाँ अग्निकी भयंकर लपटें उठने लगीं, भीषण ताप फैल गया। घरको जलानेवाली उस आगका महान् चट-चट शब्द सुनायी देने लगा। इससे उस नगरका जनसमूह जाग उठा। उस घरको जलता देख पुरवासियोंके मुखपर दीनता छा गयी। वे व्याकुल होकर कहने लगे
prādurāsīt tadā tena bubudhe sa janavrajaḥ | tad avekṣya gṛhaṃ dīptam āhuḥ paurāḥ kṛśānanāḥ ||
ثم بسبب ذلك الحريق اندفعت النار ظاهرةً للعيان، فاستيقظ أهل المدينة من نومهم. ولمّا رأوا الدار متّقدةً بضياءٍ ساطع، صاح المواطنون—وقد انقبضت وجوههم كمدًا—بألمٍ وذعر. ويُبرز المشهد فظاعة العنف المستتر أخلاقيًّا: فعلٌ أُريد به إهلاك أهدافٍ خفيّة، فإذا به ينشر الخوف والمعاناة في أرجاء الجماعة كلّها.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how clandestine, adharma-driven violence (like arson intended for assassination) inevitably harms the broader society: fear spreads, innocents are shaken, and the moral fabric of the community is disturbed.
A house is seen blazing; the fire becomes fully visible, waking the townspeople. On witnessing the burning dwelling, the citizens cry out in distress—an immediate public reaction to the catastrophe unfolding.