Shloka 49
भीमस्य जलान्वेषणं तथा वनविश्रान्तिः
Bhīma’s Search for Water and the Forest Halt
वेग॑ चक्रे महावेगो धनुज्यामवमृज्य च । ततः सत्यजितश्चापं छित्त्वा राजानमभ्ययात्,फिर पांचाल वीर सत्यजितने भी शीघ्र ही सौ बाण मारकर अर्जुनको पीड़ित कर दिया। उनके बाणोंकी वर्षसे आच्छादित होकर महान् वेगशाली महारथी अर्जुनने धनुषकी प्रत्यंचाको झाड़-पोंछकर बड़े वेगसे बाण छोड़ना आरम्भ किया और सत्यजितके धनुषको काटकर वे राजा ट्रुपदपर चढ़ आये
Vaiśampāyana uvāca | vegaṃ cakre mahāvego dhanujyām avamṛjya ca | tataḥ satyajitaś cāpaṃ chittvā rājānam abhyayāt |
قال فايشَمبايانا: إن أرجونا، الجبار السريع، زاد اندفاعه؛ فمسح وتر قوسه وأصلحه، ثم أخذ يطلق السهام بقوة عظيمة. ثم قطع قوس ساتياجيت وتقدّم نحو الملك دروبادا.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in practice: a warrior must remain steady under a barrage, restore readiness (even something as basic as the bowstring), and act decisively with skill rather than panic or cruelty.
Arjuna, after being pressed by Satyajit’s arrows, regains momentum, adjusts his bowstring, shoots with great speed, cuts Satyajit’s bow, and then advances toward King Drupada.