Shloka 13
आदि पर्व (अध्याय १२७) — रङ्गे कर्णस्य अवमानः, दुर्योधनस्य प्रतिपक्ष-निवृत्तिः, मैत्री-स्थापनम् / Ādi Parva (Chapter 127) — Karṇa’s Public Humiliation, Duryodhana’s Intervention, and the Formation of Alliance
याजकै: शुक्लवासोभिट्ठयमाना हुताशना: । अगच्छन्नग्रतस्तस्य दीप्यमाना: स्वलंकृता:,पुरोहितलोग सफेद वस्त्र धारण करके अग्निहोत्रकी अग्निमें आहुति डालते जाते थे। वे अग्नियाँ माला आदिसे अलंकृत एवं प्रज्वलित हो पाण्डुकी पालकीके आगे-आगे चल रही थीं। सहसों ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य और शूद्र शोकसे संतप्त हो रोते हुए महाराज पाण्डुकी शिबिकाके पीछे जा रहे थे
yājakaiḥ śuklavāsobhiḥ tiṣṭhyamānā hutāśanāḥ | agacchann agratas tasya dīpyamānāḥ svalāṅkṛtāḥ ||
قال فايشامبايانا: كان الكهنة، وقد اكتسوا بالثياب البيضاء، يسيرون في المقدّمة، يرعون النيران المقدّسة ويصبّون فيها القرابين. وكانت تلك النيران—متّقدة لامعة، مزدانة كما في الطقس—تمضي أمام محفة الملك، فيما كان الناس يتبعون من خلفها، ينوحون من شدة الحزن وهم سائرون.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed through proper Vedic observance: even in mourning, society maintains ritual order—priests lead with consecrated fire and oblations—showing respect for the departed and continuity of sacred duty.
A solemn procession is described: priests in white move ahead, maintaining and feeding the ritual fires with oblations; the blazing, decorated fires go before the central figure of the procession, while mourners follow behind, weeping.