Shloka 24
Āstravidyā-Pradarśana: The Kuru Princes’ Public Demonstration of Arms (आस्त्रविद्या-प्रदर्शनम्)
मुर्दं परमिकां लेभे ननन्द च नराधिप: । ऋषीणामपि सर्वेषां शतशुड्शनिवासिनाम्,वे सभी महान् धैर्यशाली, अधिक वीर्यवान, महाबली और पराक्रमी थे। उन देवस्वरूप महान् तेजस्वी पुत्रोंकोी देखकर महाराज पाण्डुको बड़ी प्रसन्नता हुई। वे आनन्दमें मग्न हो गये। वे सभी बालक शतशुंगनिवासी समस्त मुनियों और मुनिपत्नियोंके प्रिय थे। तदनन्तर पाण्डुने माद्रीसे संतानकी उत्पत्ति करानेके लिये कुन्तीको पुनः प्रेरित किया
Vaiśampāyana uvāca | mūrdhnaḥ paramikāṃ lebhe nananda ca narādhipaḥ | ṛṣīṇām api sarveṣāṃ śataśṛṅganivāsinām ||
قال فايشَمبايانا: نال الملك أسمى الفرح وامتلأ سرورًا. وكان أولئك الأطفال محبوبين حتى لدى جميع الحكماء المقيمين في شاتاشِرِنغا. وإذ رأى الملك باندو أبناءه المتلألئين أشباه الآلهة—ثابتين، أقوياء، شجعانًا—ابتهج؛ ثم عاد فحثّ كونتي مرة أخرى أن تستجلب نسلًا لمادري أيضًا.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the dharmic ideal that righteous progeny and virtuous conduct bring legitimate joy to a king, and that even ascetics value such children when they embody steadiness, strength, and good character—suggesting that power is praised when aligned with virtue and social good.
Vaiśampāyana describes King Pāṇḍu’s great happiness on seeing his radiant sons, who are beloved by the sages of Śataśṛṅga; the narrative then moves toward Pāṇḍu urging Kuntī again so that Mādrī too may have children.