Shloka 10
Āstravidyā-Pradarśana: The Kuru Princes’ Public Demonstration of Arms (आस्त्रविद्या-प्रदर्शनम्)
मम चापिण्डनाशाय पूर्वेषामपि चात्मन: । मत्प्रियार्थ च कल्याणि कुरु कल्याणमुत्तमम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तब राजा पाण्डुने एकान्तमें कुन्तीसे यह बात कही--“कल्याणि! मेरी कुलपरम्पराका विच्छेद न हो और सम्पूर्ण जगत्का प्रिय हो, ऐसा कार्य करो। मेरे तथा अपने पूर्वजोंके लिये पिण्डका अभाव न हो और मेरा भी प्रिय हो, इसके लिये तुम परम उत्तम कल्याणमय कार्य करो
mama cāpiṇḍanāśāya pūrveṣām api cātmanaḥ | matpriyārtha ca kalyāṇi kuru kalyāṇam uttamam ||
قال فايشَمبايانا: ثم إن الملك باندو كلّم كونتي على انفراد قائلاً: «يا ذات اليُمن، اعملي عملاً لا تنقطع به سلالتنا، ويكون فعلاً محبوباً لدى العالم. ولا تدعي أن تنقص قرابين الـpiṇḍa، وهي قرابين الجنائز، لأسلافي ولي أنا أيضاً؛ فلأجلي أتمّي أسمى طريقٍ من العمل، وأكثره بركةً وخيراً».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a dharmic priority in the epic world: preserving lineage and ensuring ancestral rites. Continuity of descendants is linked to the ability to offer piṇḍa and thus fulfill obligations to forefathers and oneself, framing procreation and succession as ethical duties rather than merely personal desires.
Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya that Pāṇḍu privately urges Kuntī to undertake a supremely auspicious act so that the family line does not end and ancestral offerings are not cut off—setting the context for Kuntī’s later actions to secure heirs.