Shloka 39
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
अदित्या विष्णुना प्रीतिर्यथाभूदभिवर्धिता । तथा विष्णुसम: प्रीतिं वर्धयिष्यति ते$र्जुन:,“कुन्तिभोजकुमारी! यह बालक कार्तवीर्य अर्जुनके समान तेजस्वी, भगवान् शिवके समान पराक्रमी और देवराज इन्द्रके समान अजेय होकर तुम्हारे यशका विस्तार करेगा। जैसे भगवान् विष्णुने वामनरूपमें प्रकट होकर देवमाता अदितिके हर्षको बढ़ाया था, उसी प्रकार यह विष्णुतुल्य अर्जुन तुम्हारी प्रसन्नताको बढ़ायेगा
adityā viṣṇunā prītir yathābhūd abhivardhitā | tathā viṣṇusamaḥ prītiṁ vardhayiṣyati te 'rjunaḥ ||
قال فايشَمبايانا: «كما ازدادت بهجة أديتي بفضل فيشنو، كذلك سيزيد أرجوناك—المماثل لفيشنو—سعادتك.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true prosperity and honor are understood as arising through divine grace and dharmic destiny: a worthy child is portrayed as a boon that increases a mother’s joy, paralleling Aditi’s joy when Viṣṇu manifested for the gods’ welfare.
Vaiśampāyana delivers a prophetic reassurance: the child named Arjuna will be Viṣṇu-like and will increase the listener’s happiness, just as Viṣṇu once increased Aditi’s joy—an allusion to Viṣṇu’s beneficent intervention for cosmic order.