Shloka 18
Ādi Parva, Adhyāya 115 — Mādri’s request; invocation of the Aśvins; birth and naming of the Pāṇḍavas
वितथं नोक्तपूर्व मे स्वैरेष्वपि कुतो5न्यथा । घृतपूर्ण कुण्डशतं क्षिप्रमेव विधीयताम्,मैंने कभी हास-परिहासके समय भी झूठी बात मुहसे नहीं निकाली है। फिर वरदान आदि अन्य अवसरोंपर कही हुई मेरी बात झूठी कैसे हो सकती है। तुम शीघ्र ही सौ मटके (कुण्ड) तैयार कराओ और उन्हें घीसे भरवा दो
vitathaṁ noktapūrvaṁ me svair eṣv api kuto ’nyathā | ghṛtapūrṇaṁ kuṇḍaśataṁ kṣipram eva vidhīyatām |
قال فياسا: «ما نطقتُ قطّ بكذبٍ من قبل—حتى في ساعة المزاح. فكيف تكون كلمتي، التي قيلت في مناسباتٍ أخرى كمنح البركة، غيرَ صادقة؟ لذلك أعدّوا حالًا مئةَ جرّة، واملؤوها سريعًا بالسمن المصفّى (غي).»
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse underscores satya (truthfulness) as a foundational ethical principle: a sage’s word is presented as intrinsically reliable, so a statement made in serious contexts (like a boon) must be treated as binding and true.
Vyāsa asserts that he has never lied, even in jest, and therefore his present declaration cannot be false. He then issues a practical instruction: to promptly prepare one hundred vessels and fill them with ghee, indicating an immediate ritual or consequential arrangement tied to his pronouncement.