Shloka 10
आह्वानमन्त्रप्रयोगः — Kuntī’s Invocations and the Birth-Portents of the Pāṇḍavas
भारतं सह भार्याभ्यां खड़्गबाणधनुर्धरम् । विचित्रकवचं वीरं परमास्त्रविदं नृपम् देवो5यमित्यमन्यन्त चरन्तं वनवासिन:,तलवार, बाण, धनुष और विचित्र कवच धारण करके अपनी दोनों पत्नियोंके साथ भ्रमण करनेवाले महान् अस्त्रवेत्ता भरतवंशी राजा पाण्डुको देखकर वनवासी मनुष्य यह समझते थे कि ये कोई देवता हैं
bhārataṃ saha bhāryābhyāṃ khaḍgabāṇadhanurdharam | vicitrakavacaṃ vīraṃ paramāstravidaṃ nṛpam devoyam iti manyanta carantaṃ vanavāsinaḥ ||
ولمّا رأى أهلُ الغابة ملكَ بهاراتا باندو—يسير مع زوجتيه، حاملًا السيفَ والسهامَ والقوس، لابسًا درعًا عجيبًا، بطلًا عارفًا بأسمى الأسلحة—قالوا في أنفسهم: «لا ريبَ أنه إله.» ويُبرز المقطعُ كيف أنّ البأسَ الملكيَّ والسلوكَ المنضبط، إذا ظهرا من غير عدوان، يبعثان الهيبةَ والإجلال حتى في أوساط الجماعات البسيطة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse suggests that disciplined strength and noble bearing can evoke reverence; when power is carried with restraint and dignity, observers may perceive it as something higher than ordinary human force.
Vaiśampāyana describes King Pāṇḍu wandering in the forest with his two wives, fully equipped with weapons and striking armor; the forest-dwellers, impressed by his heroic presence and mastery of weapons, assume he must be a divine being.