Shloka 2
Ruru–Ḍuṇḍubha Saṃvāda: Śāpa, Mokṣa, and Ahiṃsā-Upadeśa
Chapter 11
स मया क्रीडता बाल्ये कृत्वा तार्ण भुजज्रमम् । अगन्निहोत्रे प्रसक्तस्तु भीषित: प्रमुमोह वै,डुण्डुभने कहा--तात! पूर्वकालमें खगम नामसे प्रसिद्ध एक ब्राह्मण मेरा मित्र था। वह महान् तपोबलसे सम्पन्न होकर भी बहुत कठोर वचन बोला करता था। एक दिन वह अन्निहोत्रमें लगा था। मैंने खिलवाड़में तिनकोंका एक सर्प बनाकर उसे डरा दिया। वह भयके मारे मूर्च्छित हो गया
sa mayā krīḍatā bālye kṛtvā tṛṇa-bhujaṅgamaṃ | agnihotre prasaktas tu bhīṣitaḥ pramumoha vai ||
حين كنتُ ألعب في صباي، صنعتُ حيّةً من عيدان العشب وأفزعته بها. وكان منهمكًا في شعيرة الأَغْنِيهوترا (Agnihotra)، فارتاع وحقًّا أُغمي عليه. وتُبرز هذه الحادثة كيف يمكن للعبٍ طائش أن ينقلب أذًى إذا وُجِّه إلى من هو قائمٌ بواجبٍ مقدّس.
डुण्ड्रुभ उवाच
Educational Q&A
Even actions done 'in play' can become ethically blameworthy when they disturb sacred duties or cause real fear; intention does not erase responsibility for harm.
The speaker recounts a childhood prank: he makes a snake-like form from grass and frightens someone who is performing the Agnihotra, causing the person to faint.