Shloka 3
Pāṇḍu’s Marriages, Conquests, and Triumphal Return (पाण्डोर्विवाह-विजय-प्रत्यागमनम्)
वैशम्पायन उवाच ततः सत्यवती भीष्मं वाचा संसज्जमानया । विहसन्तीव सत्रीडमिदं वचनमब्रवीत्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तब सत्यवती कुछ हँसती और साथ ही लजाती हुई भीष्मजीसे इस प्रकार बोली। बोलते समय उसकी वाणी संकोचसे कुछ अस्पष्ट-सी हो जाती थी
vaiśampāyana uvāca tataḥ satyavatī bhīṣmaṃ vācā saṃsajjamānayā | vihasantīva sa-trīḍam idaṃ vacanam abravīt |
قال فايشَمبايانا: ثم إن ساتيافتي (Satyavatī)، وقد تلعثمت نبرتها من التردّد، خاطبت بهيشما (Bhīṣma). كانت تبتسم كأنها تضحك، غير أنّ حياء المرأة كان يغلّفها، فقالت هذه الكلمات—وقد غدا كلامها غير بيّنٍ شيئاً ما، إذ كبحتْه عفّةُ الاحتشام.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical texture of speech in sensitive family matters: even when duty requires difficult requests, modesty and restraint shape how one speaks, reflecting social dharma and personal decorum.
Satyavatī is about to address Bhīṣma with a delicate proposal; she begins speaking with a hesitant, modest tone, smiling faintly yet feeling bashful, signaling the gravity and intimacy of what she is about to ask.