Shloka 56
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
कथमध्यापयानीह शिष्यान्नित्यन्वचिन्तयत् । तस्य तच्चिन्तितं ज्ञात्वा ऋषेद्वैपायनस्य च,प्रशस्त व्रतधारी, निग्रहानुग्रह-समर्थ, सर्वज्ञ पराशरनन्दन ब्रह्मर्षि श्रीकृष्णद्वैघयायन इस इतिहासशिरोमणि महाभारतकी रचना करके यह विचार करने लगे कि अब शिष्योंको इस ग्रन्थका अध्ययन कैसे कराऊँ? जनतामें इसका प्रचार कैसे हो? द्वैपायन ऋषिका यह विचार जानकर लोकगुरु भगवान् ब्रह्मा उन महात्माकी प्रसन्नता तथा लोककल्याणकी कामनासे स्वयं ही व्यासजीके आश्रमपर पधारे
katham adhyāpayānīha śiṣyān nityam anvacintayat | tasya tac cintitaṁ jñātvā ṛṣer dvaipāyanasya ca |
كان الحكيم دْفايبايانا (فياسا) يظلّ يومًا بعد يوم يتأمّل: «كيف، في هذا العالم، أجعل تلاميذي يدرسون هذا المصنَّف ويتقنونه؟» ولمّا علم الإله براهما، معلّم العوالم، بما كان الرائي دْفايبايانا يفكّر فيه—بدافع المودّة لتلك النفس العظيمة ورغبةً في خير العالم—أتى من تلقاء نفسه إلى صومعة فياسا.
Educational Q&A
Great works meant for public welfare must be transmitted responsibly: the author’s duty is not only to compose but also to ensure accurate teaching and dissemination through qualified disciples and proper guidance.
Vyāsa, having composed the Itihāsa, repeatedly thinks about how to teach it to his disciples and spread it among people; understanding his concern, Brahmā comes to Vyāsa’s hermitage to assist in this task.