Shloka 139
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
नातिप्रीतमनाश्नासीद् विवादांश्वान्चमोदत । द्यूतादीननयान् घोरान् विविधांश्षाप्युपैक्षत,यद्यपि उनके मनमें कलहकी सम्भावनाके कारण कुछ विशेष प्रसन्नता नहीं हुई, तथापि उन्होंने (मौन रहकर) इन विवादोंका अनुमोदन ही किया और भिन्न-भिन्न प्रकारके भयंकर अन्याय, द्यूत आदिको देखकर भी उनकी उपेक्षा कर दी
nātiprītam anāśnāsīd vivādāṁś cānumodata | dyūtādīn anyāyān ghorān vividhāṁś cāpy upekṣata ||
ومع أنه لم يكن مسرورًا كثيرًا—إذ كان يستشعر أن هذه الخصومات قد تجرّ إلى فتنةٍ أشد—فإنه بصمته كأنه أقرّ تلك المنازعات. وحتى حين رأى أنواعًا شتى من المظالم الفادحة، كالقمار وما شابهه، آثر أن يتغافل عنها.
Educational Q&A
The verse underscores that merely feeling displeasure is not enough; when one stays silent and does not intervene, that silence can function as approval. Ethically, overlooking wrongdoing—especially grave injustices like gambling-driven harm—amounts to enabling adharma.
A figure observes disputes and serious injustices (including gambling and related wrongs). Although he is not truly pleased, he does not oppose them; instead, he tacitly endorses the quarrels and ignores the injustices, allowing harmful dynamics to continue.