अध्याय ९६: शरभ-प्रादुर्भावः, नृसिंह-दर्पशमनम्, विष्णोः शिवस्तुतिः, फलश्रुति
श्रीवीरभद्र उवाच किं न जानासि विश्वेशं संहर्तारं पिनाकिनम् असद्वादो विवादश् च विनाशस्त्वयि केवलः
śrīvīrabhadra uvāca kiṃ na jānāsi viśveśaṃ saṃhartāraṃ pinākinam asadvādo vivādaś ca vināśastvayi kevalaḥ
قال شري فيرابهدرا: «أما تعرف ربَّ الكون—بينَاكن، حامل قوس بينَاكا—مُجري الفناء الكوني؟ إن الكذب والخصام والهلاك لا يقيم إلا فيك وحدك».
Vīrabhadra
It asserts Śiva as Viśveśa and Saṃhartā, establishing Pati’s absolute lordship—the core attitude required for liṅga-pūjā: surrender to the Supreme beyond egoic dispute.
Śiva-tattva is presented as sovereign and cosmic in function—Saṃhartā—while also personal and iconic as Pinākin; the verse contrasts that reality with the pashu’s bondage expressed as false speech and contention.
The implied discipline is Pāśupata-style inner purification: abandoning asad-vāda and vivāda (ego-driven speech and conflict) as a prerequisite for right worship and yoga directed to Pati.