Adhyaya 45: Rudra as Sarvatma—Seven Lokas, Seven Talas, and the Cosmic Body of Shiva
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे नन्दिकेश्वराभिषेको नाम चतुश्चत्वारिंशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः सूत सुव्यक्तमखिलं कथितं शङ्करस्य तु सर्वात्मभावं रुद्रस्य स्वरूपं वक्तुमर्हसि
iti śrīliṅgamahāpurāṇe pūrvabhāge nandikeśvarābhiṣeko nāma catuścatvāriṃśo 'dhyāyaḥ ṛṣaya ūcuḥ sūta suvyaktamakhilaṃ kathitaṃ śaṅkarasya tu sarvātmabhāvaṃ rudrasya svarūpaṃ vaktumarhasi
قال الحكماء: «يا سوتا، لقد رويتَ كلَّ شيء بوضوح. فالآن صفْ كما يليق حقيقةَ سْوَرُوبا رودرا—شنكرا، بوصفه الذاتَ الساكنة في جميع الكائنات (sarvātmabhāva).»
Sages (Ṛṣis of Naimiṣāraṇya)
It frames Linga-upāsanā as grounded in Shiva-tattva: the Linga is approached as Rudra-Śaṅkara who is sarvātmā (the inner Self of all), not merely as an external icon.
It points to Śiva as sarvātmabhāva—Pati who pervades and indwells all beings (pashus) as their inner Self, while remaining Rudra in His own essential svarūpa.
The verse emphasizes tattva-jñāna as the foundation of practice—knowing Rudra’s all-pervading nature, which supports Pāśupata-oriented devotion and meditation rather than detailing a specific rite in this line.