आचार्य-धर्मलक्षण-श्रद्धाभक्तिप्राधान्यं तथा लिङ्गे ध्यान-पूजाविधानसंकेतः
Adhyaya 10
निवृत्तः सर्वसङ्गेभ्यो युक्तो योगी प्रकीर्तितः असक्तो भयतो यस्तु विषयेषु विचार्य च
nivṛttaḥ sarvasaṅgebhyo yukto yogī prakīrtitaḥ asakto bhayato yastu viṣayeṣu vicārya ca
يُعلَن ذلك اليوغي «يوكتا» (المتّحد على الوجه القويم) حين ينسحب من كل تعلّق. وبعد أن يتأمّل موضوعات الحواس ويُدرك خطرها، يبقى غير متشبّث—فيُرخِي بذلك pāśa (قيد العبودية) الذي يربط paśu (النفس الفردية)، ويتوجّه إلى Pati، الربّ شيفا (Śiva).
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames true worship as inner purification: detachment from saṅga and thoughtful restraint toward sense-objects, making the devotee fit for Śiva-oriented sādhana and Linga-upāsanā.
Śiva is implied as Pati, the liberating Lord; when the paśu abandons attachment and fearlessly discriminates, bondage (pāśa) weakens and the soul becomes oriented toward Śiva’s grace and union.
Pāśupata-leaning yoga through vairāgya and viveka: withdrawing from attachments, contemplating the defects in sense-pleasures, and stabilizing disciplined awareness (yukta-yoga).