Adhyaya 25

Verse 1

चाण्डालाज्ञया हरिश्चन्द्रस्य खड्गग्रहणवर्णनम् सूत उवाच - एकदा तु गतो रन्तुं बालकैः सहितो बहिः । वाराणस्या नातिदूरे रोहिताख्यः कुमारकः

[وصف هاريشاندرا وهو يأخذ السيف بأمر الشاندالا] قال سوتا: ذات مرة، خرج الصبي الصغير المسمى روهيتاشفا للعب مع صبية آخرين ليس بعيداً عن فاراناسي.

Verse 2

क्रीडां कृत्वा ततो दर्भान् ग्रहीतुमुपचक्रमे । कोमलानल्पमूलांश्च साग्राञ्छक्त्यनुसारतः

بعد اللعب، بدأ في جمع عشب الكوشا (داربها) حسب قوته - أعشاب طرية ذات جذور صغيرة وأطراف سليمة.

Verse 3

आर्यप्रीत्यर्थमित्युक्त्वा हस्तयुग्मेन यत्‍नतः । सलक्षणाश्च समिधो बर्हिरिध्मं सलक्षणम्

قائلاً: "هذا لإرضاء السيد النبيل"، جمع بعناية بكلتا يديه وقود الأضحية الميمون (ساميدها) والعشب المقدس (بارهيس) بخصائص مناسبة.

Verse 4

पलाशकाष्ठान्यादाय त्वग्निहोमार्थमादरात् । मस्तके भारकं कृत्वा खिद्यमानः पदे पदे

آخذاً خشب البالاشا باحترام لتقديم أضحية النار (أجني هوترا)، وضع الحمل على رأسه، وهو يشعر بالإرهاق عند كل خطوة.

Verse 5

उदकस्थानमासाद्य तदा बालस्तृषान्वितः । भुवि भारं विनिक्षिप्य जलस्थाने तदा शिशुः

عند وصوله إلى مورد الماء، وضع الصبي العطشان حمله على الأرض بالقرب من مكان السقيا.

Verse 6

कामतः सलिलं पीत्वा विश्रम्य च मुहूर्तकम् । वल्मीकोपरि विन्यस्तभारो हर्तुं प्रचक्रमे

بعد أن شرب الماء حتى ارتوى واستراح للحظة، شرع في رفع حمله الذي كان موضوعاً فوق تلة نمل.

Verse 7

विश्वामित्राज्ञया तावत्कृष्णसर्पो भयावहः । महाविषो महाघोरो वल्मीकान्निर्गतस्तदा

في تلك اللحظة، وبأمر من فيشواميترا، خرج ثعبان أسود مرعب، شديد السمية ومخيف، من تلة النمل.

Verse 8

तेनासौ बालको दष्टस्तदैव च पपात ह । रोहिताख्यं मृतं दृष्ट्वा ययुर्बाला द्विजालयम्

فلدغه الثعبان وسقط في الحال. وعند رؤية روهيتاشفا ميتاً، ركض الصبية الآخرون إلى بيت البراهمي.

Verse 9

त्वरिता भयसंविग्नाः प्रोचुस्तन्मातुरग्रतः । हे विप्रदासि ते पुत्रः क्रीडां कर्तुं बहिर्गतः

وهم يهرعون ويرتعدون من الخوف، قالوا أمام أمه: "يا أمة البراهمي، لقد خرج ابنك للعب.

Verse 10

अस्माभिः सहितस्तत्र सर्पदष्टो मृतस्ततः । इति सा तद्वचः श्रुत्वा वज्रपातोपमं तदा

وبينما كان هناك معنا، لدغه ثعبان ومات". وعند سماع كلماتها التي وقعت كالصاعقة...

Verse 11

पपात मूर्च्छिता भूमौ छिन्नेव कदली यथा । अथ तां ब्राह्मणो रुष्टः पानीयेनाभ्यषिञ्चत

...أغمي عليها وسقطت على الأرض كشجرة موز مقطوعة. حينها، رش البراهمي الغاضب الماء عليها.

Verse 12

मुहूर्ताच्चेतनां प्राप्ता ब्राह्मणस्तामथाब्रवीत् । ब्राह्मण उवाच - अलक्ष्मीकारकं निन्द्यं जानती त्वं निशामुखे

وبعد أن استعادت وعيها بعد لحظة، تحدث إليها البراهمي قائلاً: "بما أنكِ تعلمين أن هذا أمر مشؤوم ومذموم في بداية الليل (الغسق)...

Verse 13

रोदनं कुरुषे दुष्टे लज्जा ते हृदये न किम् । ब्राह्मणेनैवमुक्ता सा न किञ्चिद्वाक्यमब्रवीत्

...فأنتِ تبكين أيتها المرأة الشريرة! أليس في قلبكِ حياء؟" وعندما خاطبها البراهمي هكذا، لم تنطق بكلمة.

Verse 14

रुरोद करुणं दीना पुत्रशोकेन पीडिता । अश्रुपूर्णमुखी दीना धूसरा मुक्तमूर्धजा

بكت بمرارة، بائسة ومعذبة من الحزن على موت ابنها. كان وجهها مليئاً بالدموع، وجسدها مغطى بالغبار، وشعرها أشعث.

Verse 15

अथ तां कुपितो विप्रो राजपत्‍नीमभाषत । धिक्त्वां दुष्टे क्रयं गृह्य मम कार्यं विलुम्पसि

ثم قال البراهمي الغاضب لزوجة الملك: "ويحك أيتها المرأة الشريرة! بعد أن أخذتِ ثمن الشراء، ها أنتِ تفسدين عملي."

Verse 16

अशक्ता चेत्कथं तर्हि गृहीतं मम तद्धनम् । एवं निर्भर्त्सिता तेन क्रूरवाक्यैः पुनः पुनः

"إذا كنتِ غير قادرة، فلماذا أخذتِ مالي؟" هكذا وبّخها بكلمات قاسية مراراً وتكراراً.

Verse 17

रुदिता कारणं प्राह विप्रं गद्‌गदया गिरा । स्वामिन् मम सुतो बालः सर्पदष्टो मृतो बहिः

وهي تبكي، أخبرت البراهمي بالسبب بصوت متهدج: "يا سيدي، لقد مات ابني الصغير في الخارج، بعد أن لدغته أفعى."

Verse 18

अनुज्ञां मे प्रयच्छस्व द्रष्टुं यास्यामि बालकम् । दुर्लभं दर्शनं तेन सञ्जातं मम सुव्रत

"أرجوك امنحني الإذن لأذهب وأرى طفلي. يا صاحب العهود الصالحة، لقد أصبح رؤيته أمراً عسيراً عليّ."

Verse 19

इत्युक्त्वा करुणं बाला पुनरेव रुरोद ह । पुनस्तां कुपितो विप्रो राजपत्‍नीमभाषत

بعد أن قالت ذلك بتوسل، بكت الشابة مرة أخرى. ثم تحدث البراهمي الغاضب إلى الملكة مرة ثانية.

Verse 20

ब्राह्मण उवाच - शठे दुष्टसमाचारे किं न जानासि पातकम् । यः स्वामिवेतनं गृह्य तस्य कार्यं विलुम्पति

قال البراهمي: "أيتها المرأة المخادعة ذات السلوك الخبيث! ألا تعرفين الإثم؟ من يأخذ أجر السيد ثم يفسد عمله..."

Verse 21

नरके पच्यते सोऽथ महारौरवपूर्वके । उषित्वा नरके कल्पं ततोऽसौ कुक्कुटो भवेत्

"...يُصلى في الجحيم بدءاً من 'ماهارورافا'. وبعد البقاء في الجحيم لمدة 'كالبا'، يصبح حينها ديكاً."

Verse 22

किमनेनाथवा कार्यं धर्मसंकीर्तनेन मे । यस्तु पापरतो मूर्खः क्रूरो नीचोऽनृतः शठः

"أو ما الفائدة من وعظي بالدارما لمن هو غارق في الخطيئة، وأحمق، وقاسٍ، ووضيع، وكاذب، ومخادع؟"

Verse 23

तद्वाक्यं निष्फलं तस्मिन्भवेद्‌ बीजमिवोषरे । एहि ते विद्यते किञ्चित्परलोकभयं यदि

"إن الكلام الموجه إليهم لا ثمر فيه كالبذور في الأرض القاحلة. تعالي، إن كان لديكِ أي خوف من العالم الآخر."

Verse 24

एवमुक्ताथ सा विप्रं वेपमानाब्रवीद्वचः । कारुण्यं कुरु मे नाथ प्रसीद सुमुखो भव

بعد أن خوطبت هكذا، قالت للبراهمي وهي ترتجف: "ارحمني يا سيدي! تلطّف بي وكن سمحاً معي."

Verse 25

प्रस्थापय मुहूर्तं मां यावद्‌ द्रक्ष्यामि बालकम् । एवमुक्त्वाथ सा मूर्ध्ना निपत्य द्विजपादयोः

"أرسلني للحظة واحدة فقط حتى أتمكن من رؤية طفلي." قائلة هذا، سقطت برأسها عند قدمي البراهمي...

Verse 26

रुरोद करुणं बाला पुत्रशोकेन पीडिता । अथाह कुपितो विप्रः क्रोधसंरक्तलोचनः

...وبكت بمرارة، متألمة من الحزن على ابنها. ثم قال البراهمي الغاضب، وعيناه محمرتان من الغيظ...

Verse 27

विप्र उवाच - किं ते पुत्रेण मे कार्यं गृहकर्म कुरुष्व मे । किं न जानासि मे क्रोधं कशाघातफलप्रदम्

قال البراهمي: ما لي ولابنك؟ قومي بأعمال منزلي. ألا تعلمين أن غضبي يؤدي إلى الجلد؟

Verse 28

एवमुक्ता स्थिता धैर्याद्‌ गृहकर्म चकार ह । अर्धरात्रो गतस्तस्याः पादाभ्यङ्गादिकर्मणा

هكذا خوطبت، فبقيت صابرة وقامت بالأعمال. مضى منتصف الليل في تدليك قدميه والقيام بواجبات أخرى.

Verse 29

ब्राह्मणेनाथ सा प्रोक्ता पुत्रपार्श्वं व्रजाधुना । तस्य दाहादिकं कृत्वा पुनरागच्छ सत्वरम्

ثم قال لها البراهمي: اذهبي إلى ابنك الآن. بعد أداء مراسم حرقه والطقوس الأخرى، عودي بسرعة...

Verse 30

न लुप्येत यथा प्रातर्गृहकर्म ममेति च । ततस्त्वेकाकिनी रात्रौ विलपन्ती जगाम ह

...حتى لا تنقطع أعمال منزلي الصباحية. ثم، وحيدة في الليل، وهي تولول، ذهبت...

Verse 31

दृष्ट्वा मृतं निजं पुत्रं भृशं शोकेन पीडिता । यूथभ्रष्टा कुरङ्गीव विवत्सा सौरभी यथा

برؤية ابنها الميت، تألمت بشدة من الحزن، مثل ظبية انفصلت عن قطيعها أو بقرة حُرمت من عجلها.

Verse 32

वाराणस्या बहिर्गत्वा क्षणाद्‌ दृष्ट्वा निजं सुतम् । शयानं रङ्कवद्‌भूमौ काष्ठदर्भतृणोपरि

بخروجها من فاراناسي، رأت ابنها في لحظة، مستلقياً كفقير على الأرض فوق الخشب وعشب الكوشا والقش.

Verse 33

विललापातिदुःखार्ता शब्दं कृत्वा सुनिष्ठुरम् । एहि मे सम्मुखं कस्माद्‌रोषितोऽसि वदाधुना

ولولت، وهي في غاية الضيق، مصدرة صوتاً قاسياً جداً: تعال أمامي، لماذا أنت غاضب مني، أخبرني الآن!

Verse 34

आयास्यभिमुखो नित्यमम्बेत्युक्त्वा पुनः पुनः । गत्वा स्खलत्पदा तस्य पपातोपरि मूर्छिता

"كنت تأتي إلي دائماً قائلاً 'أمي' مراراً وتكراراً." وهي تمشي بخطوات متعثرة، سقطت مغشياً عليها فوقه.

Verse 35

पुनः सा चेतनां प्राप्य दोर्भ्यामालिङ्ग्य बालकम् । तन्मुखे वदनं न्यस्य रुरोदार्तस्वनैस्तदा

استعادت وعيها، وعانقت الطفل بذراعيها، ووضعت وجهها على وجهه، ثم بكت بصرخات أليمة.

Verse 36

कराभ्यां ताडनं चक्रे मस्तकस्योदरस्य च । हा बाल हा शिशो वत्स हा कुमारक सुन्दर

ضربت رأسها وبطنها بيديها. "يا طفلي! يا صغيري! يا عزيزي! يا أيها الشاب الوسيم!"

Verse 37

हा राजन् क्व गतोऽसि त्वं पश्येमं बालकं निजम् । प्राणेभ्योऽपि गरीयांसं भूतले पतितं मृतम्

"يا ملك! أين ذهبت؟ انظر إلى طفلك، الأغلى من الحياة نفسها، سقط ميتاً على الأرض."

Verse 38

तथापश्यन्मुखं तस्य भूयो जीवितशङ्कया । निर्जीववदनं ज्ञात्वा मूर्छिता निपपात ह

وهكذا نظرت إلى وجهه مرة أخرى، آملة أن يكون لا يزال على قيد الحياة. ولما علمت أن وجهه بلا حياة، سقطت مغشياً عليها مرة أخرى.

Verse 39

हस्तेन वदनं गृह्य पुनरेवमभाषत । शयनं त्यज हे बाल शीघ्रं जागृहि भीषणम्

ممسكة بوجهه بيدها، قالت مرة أخرى: "اترك هذا الفراش يا بني، استيقظ بسرعة، فالمكان هنا مرعب."

Verse 40

निशार्धं वर्धते चेदं शिवाशतनिनादितम् । भूतप्रेतपिशाचादिडाकिनीयूथनादितम्

إنه منتصف الليل، يتردد فيه عواء مئات الثعالب، وتصدح فيه أصوات جحافل البوتا، والبريتا، والبيشاشا، والداكيني.

Verse 41

मित्राणि ते गतान्यस्तात्त्वमेकस्तु कुतः स्थितः । सूत उवाच - एवमुक्त्वा पुनस्तन्वी करुणं प्ररुरोद ह

"لقد رحل أصدقاؤك، فلماذا تبقى هنا وحدك؟" قال سوتا: بعد أن قالت ذلك، بكت المرأة النحيلة بمرارة مرة أخرى.

Verse 42

हा शिशो बाल हा वत्स रोहिताख्य कुमारक । रे पुत्र प्रतिशब्दं मे कस्मात्त्वं न प्रयच्छसि

"يا صغيري، يا طفلي، يا عزيزي، يا أيها الشاب المسمى روهيتا! يا بني، لماذا لا تجيبني؟"

Verse 43

तवाहं जननी वत्स किं न जानासि पश्य माम् । देशत्यागाद्‌राज्यनाशात्पुत्र भर्त्रा स्वविक्रयात्

"أنا أمك يا عزيزي، ألا تعرف؟ انظر إلي! من ترك بلادنا، وفقدان المملكة، وبيعك من قبل والدك،"

Verse 44

यद्दासीत्वाच्च जीवामि त्वां दृष्ट्वा पुत्र केवलम् । ते जन्मसमये विप्रैरादिष्टं यत्त्वनागतम्

"...والعيش كأمة، أنا أعيش فقط لرؤيتك يا بني! في وقت ولادتك، تنبأ البراهمة بالمستقبل:"

Verse 45

दीर्घायुः पृथिवीराजः पुत्रपौत्रसमन्वितः । शौर्यदानरतिः सत्त्वो गुरुदेवद्विजार्चकः

سيكون طويل العمر، ملكاً للأرض، مرزوقاً بالأبناء والأحفاد، مخلصاً للشجاعة والإحسان، طاهراً، عابداً للمعلمين والآلهة والبراهمة.

Verse 46

मातापित्रोस्तु प्रियकृत्सत्यवादी जितेन्द्रियः । इत्यादि सकलं जातमसत्यमधुना सुत

...يفعل ما يرضي والديه، صادقاً، وقد غلب حواسه. كل ذلك أصبح الآن غير صحيح، يا بني!

Verse 47

चक्रमत्स्यावातपत्रश्रीवत्सस्वस्तिकध्वजाः । तव पाणितले पुत्र कलशश्चामरं तथा

علامات القرص، والسمكة، والمظلة، وسريفاتسا، وسواستيكا، والعلم، والإناء، والمروحة على كفيك، يا بني،

Verse 48

लक्षणानि तथान्यानि त्वद्धस्ते यानि सन्ति च । तानि सर्वाणि मोघानि सञ्जातान्यधुना सुत

...وغيرها من العلامات الميمونة الموجودة على يديك - كلها أصبحت الآن بلا جدوى، يا بني!

Verse 49

हा राजन्पृथिवीनाथ क्व ते राज्यं क्व मन्त्रिणः । क्व ते सिंहासनं छत्रं क्व ते खड्गः क्व तद्धनम्

يا ملك! يا رب الأرض! أين مملكتك؟ أين وزراؤك؟ أين عرشك ومظلتك؟ أين سيفك؟ أين تلك الثروة؟

Verse 50

क्व सायोध्या क्व हर्म्याणि क्व गजाश्वरथप्रजाः । सर्वमेतत्तथा पुत्र मां त्यक्त्वा क्व गतोऽसि रे

أين أيوديا؟ أين القصور؟ أين الفيلة والخيول والعربات والرعايا؟ كل هذا ذهب، يا بني، إلى أين ذهبت وتركتني؟

Verse 51

हा कान्त हा नृपागच्छ पश्येमं स्वसुतं प्रियम् । येन ते रिङ्गता वक्षः कुंकुमेनावलेपितम्

يا زوجي! يا ملك! تعال، انظر إلى ابنك العزيز هذا! الذي بزحفه، صدرك الملطخ بالكومكوما،

Verse 52

स्वशरीररजःपङ्कैर्विशालं मलिनीकृतम् । येन ते बालभावेन मृगनाभिविलेपितः

...تلطخ بالغبار والطين من جسده. الذي، في طفولته، معجون المسك

Verse 53

भ्रंशितो भालतिलकस्तवाङ्कस्थेन भूपते । यस्य वक्त्रं मृदा लिप्तं स्नेहाद्वै चुम्बितं मया

...والتيلاكا على جبهتك قد مُسحت وهو على حجرك، يا ملك! الذي قبلتُ وجهه الملطخ بالتراب مودةً،

Verse 54

तन्मुखं मक्षिकालिङ्ग्यं पश्ये कीटैर्विदूषितम् । हा राजन् पश्य तं पुत्रं भुविस्थं रङ्कवन्मृतम्

...هذا الوجه الآن تعانقه الذباب، انظر إليه وقد دنسه الحشرات! يا ملك، انظر إلى ذلك الابن ميتاً على الأرض كفقير!

Verse 55

हा देव किं मया कृत्यं कृतं पूर्वभवान्तरे । तस्य कर्मफलस्येह न पारमुपलक्षये

يا للقدر! أي ذنب اقترفته في حياتي السابقة؟ لا أرى نهاية لثمار ذلك الكارما هنا.

Verse 56

हा पुत्र हा शिशो वत्स का कुमारक सुन्दर । एवं तस्या विलापं ते श्रुत्वा नगरपालकाः

يا بني! يا طفلي! يا عزيزي! يا أيها الشاب الوسيم! بسماع عويلها هكذا، حراس المدينة...

Verse 57

जागृतास्त्वरितास्तस्याः पार्श्वमीयुः सुविस्मिताः । जना ऊचुः - का त्वं बालस्य कस्यायं पतिस्ते कुत्र तिष्ठति

...استيقظوا وأسرعوا واقتربوا منها مندهشين للغاية. قال الرجال: من أنتِ بالنسبة للطفل؟ لمن هو؟ وأين يقيم زوجك؟

Verse 58

एकैव निर्भया रात्रौ कस्मात्त्वमिह रोदिषि । एवमुक्ताथ सा तन्वी न किञ्चिद्‌वाक्यमब्रवीत्

لماذا تبكين هنا وحدكِ بلا خوف في الليل؟ وعندما خوطبت هكذا، لم تنطق المرأة النحيلة بكلمة واحدة.

Verse 59

भूयोऽपि पृष्टा सा तूष्णीं स्तब्धीभूता बभूव ह । विललापातिदुःखार्ता शोकाश्रुप्लुतलोचना

وعندما سُئلت مرة أخرى، ظلت صامتة ومشلولة. ولولت وهي في غاية الضيق، وعيناها غارقتان بدموع الحزن.

Verse 60

अथ ते शङ्‌कितास्तस्यां रोमाञ्चिततनूरुहाः । संत्रस्ताः प्राहुरन्योन्यमुद्‌धृतायुधपाणयः

ثم ارتابوا فيها، وقشعرّت أبدانهم. قالوا لبعضهم البعض وهم مرعوبون، والأسلحة مرفوعة في أيديهم:

Verse 61

नूनं स्त्री न भवत्येषा यतः किञ्चिन्न भाषते । तस्माद्वध्या भवेदेषा यत्‍नतो बालघातिनी

بالتأكيد هذه ليست امرأة بشرية، لأنها لا تقول شيئاً. لذلك، يجب قتل قاتلة الأطفال هذه بكل جهد.

Verse 62

शुभा चेत्तर्हि किं ह्यत्र निशार्धे तिष्ठते बहिः । भक्षार्थमनया नूनमानीतः कस्यचिच्छिशुः

لو كانت امرأة صالحة، فلماذا تبقى هنا في الخارج في منتصف الليل؟ بالتأكيد أحضرت طفل شخص ما لتأكله.

Verse 63

इत्युक्त्वा तैर्गृहिता सा गाढं केशेषु सत्वरम् । भुजयोरपरैश्चैव कैश्चापि गलके तथा

وبقولهم هذا، أمسكوا بها بسرعة وبقوة من شعرها، وآخرون من ذراعيها، وبعضهم من عنقها.

Verse 64

खेचरी यास्यतीत्युक्तं बहुभिः शस्त्रपाणिभिः । आकृष्य पक्कणे नीता चाण्डालाय समर्पिता

قد تطير في السماء، قال الكثيرون وهم يحملون الأسلحة. وبجرّها، اقتيدت إلى المستوطنة وسُلّمت إلى تشاندالا.

Verse 65

हे चाण्डाल बहिर्दृष्टा ह्यस्माभिर्बालघातिनी । वध्यतां वध्यतामेष शीघ्रं नीत्वा बहिःस्थले

يا تشاندالا! لقد رأينا قاتلة الأطفال هذه في الخارج. فلتُقتل، فلتُقتل بسرعة، خذوها إلى ساحة الإعدام.

Verse 66

चाण्डालः प्राह तां दृष्ट्वा ज्ञातेयं लोकविश्रुता । न दृष्टपूर्वा केनापि लोकडिम्भान्यनेकधा

قال التشاندالا (هاريشاندرا) عند رؤيتها: 'إنها معروفة، مشهورة عالمياً! لم يسبق لأحد أن رآها، العديد من أطفال الناس...'

Verse 67

भक्षितान्यनया भूरि भवद्‌भिः पुण्यमार्जितम् । ख्यातिर्वः शाश्वती लोके गच्छध्वं च यथासुखम्

...قد التهمتهم بكثرة. لقد نلتم فضيلة. ستكون شهرتكم أبدية في العالم. اذهبوا بسعادة.'

Verse 68

द्विजस्त्रीबालगोघाती स्वर्णस्तेयी च यो नरः । अग्निदो वर्त्मघाती च मद्यपो गुरुतल्पगः

الشخص الذي يقتل براهمياً، أو امرأة، أو طفلاً، أو بقرة، والذي يسرق الذهب، أو من يحرق الممتلكات، أو قاطع طريق، أو سكيراً، أو من يدنس فراش معلمه...

Verse 69

महाजनविरोधी च तस्य पुण्यप्रदो वधः । द्विजस्यापि स्त्रियो वापि न दोषो विद्यते वधे

...ومن يعارض العظماء (الجمهور) - فإن قتل مثل هذا الشخص يجلب الفضيلة. حتى لو كان براهمياً أو امرأة، فلا إثم في قتلهم.

Verse 70

अस्या वधश्च मे योग्य इत्युक्त्वा गाडबन्धनैः । बद्ध्वा केशेष्वथाकृष्य रज्जुभिस्तामताडयत्

قائلاً 'إعدامها أمر لائق لي أن آمر به'، قيدها بإحكام بالحبال، وجرها من شعرها، وضربها بالحبال.

Verse 71

हरिश्चन्द्रमथोवाच वाचा परुषया तदा । रे दास वध्यतामेषा दुष्टात्मा मा विचारय

ثم خاطب هاريشاندرا بكلمات قاسية: 'يا عبد! أعدم هذه المرأة الشريرة؛ لا تتردد.'

Verse 72

तद्वाक्यं भूपतिः श्रुत्वा वज्रपातोपमं तदा । वेपमानोऽथ चाण्डालं प्राह स्त्रीवधशङ्‌कितः

عند سماع تلك الكلمات، التي كانت كوقع الصاعقة، تحدث الملك، وهو يرتجف وخائف من إثم قتل امرأة، إلى التشاندالا.

Verse 73

न शक्तोऽहमिदं कर्तुं प्रेष्यं देहि ममापरम् । असाध्यमपि यत्कर्म तत्करिष्ये त्वयोदितम्

'أنا غير قادر على فعل هذا. أعطني مهمة أخرى. حتى لو كان عملاً مستحيلاً، سأفعل كل ما تأمر به.'

Verse 74

श्रुत्वा तदुक्तं वचनं श्वपचो वाक्यमब्रवीत् । मा भैषीस्त्वं गृहाणासिं वधोऽस्याः पुण्यदो मतः

عند سماع كلماته، قال التشاندالا: 'لا تخف. خذ السيف. إن إعدامها يعتبر عملاً مأجوراً.'

Verse 75

बालानामेव भयदा नेयं रक्ष्या कदाचन । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य राजा वचनमब्रवीत्

"إنها رعب للأطفال ولا ينبغي حمايتها أبداً." بسماع كلماته، أجاب الملك.

Verse 76

स्त्रियो रक्ष्याः प्रयत्‍नेन न हन्तव्याः कदाचन । स्त्रीवधे कीर्तितः पापं मुनिभिर्धर्मतत्परैः

"يجب حماية النساء بجهد ولا ينبغي قتلهن أبداً. لقد أعلن الحكماء المخلصون للدارما أن قتل امرأة خطيئة كبرى."

Verse 77

पुरुषो यः स्त्रियं हन्याज्ज्ञानतोऽज्ञानतोऽपि वा । नरके पच्यते सोऽथ महारौरवपूर्वके

"الرجل الذي يقتل امرأة، سواء عن علم أو بغير علم، يُطبخ في الجحيم بدءاً من ماهاراورافا."

Verse 78

चाण्डाल उवाच - मा वदासिं गृहाणैनं तीक्ष्णं विद्युत्समप्रभम् । यत्रैकस्मिन्वधं नीते बहूनां तु सुखं भवेत्

قال الشاندالا: "لا تتحدث هكذا. خذ هذا السيف الحاد، الذي يلمع كالبرق. حيث يجلب إعدام شخص واحد السعادة للكثيرين..."

Verse 79

तस्य हिंसा कृतं नूनं बहुपुण्यप्रदा भवेत् । भक्षितान्यनया भूरि लोके डिम्भानि दुष्टया

"...هناك، فإن ارتكاب عمل العنف هذا يمنح بالتأكيد فضيلة كبيرة. لقد التهمت هذه المرأة الشريرة العديد من الرضع في العالم."

Verse 80

तत्क्षिप्रं वध्यतामेषा लोकः स्वस्थो भविष्यति । राजोवाच - चाण्डालाधिपते तीव्रं व्रतं स्त्रीवधवर्जनम्

"لذلك، أعدمها بسرعة، حتى ينعم العالم بالسلام." قال الملك: "يا سيد الشاندالا، تجنب قتل النساء هو عهدي الصارم."

Verse 81

आजन्मतस्ततो यत्‍नं न कुर्यां स्त्रीवधे तव । चाण्डाल उवाच - स्वामिकार्यं विना दुष्ट किं कार्यं विद्यतेऽपरम्

"منذ ولادتي، حافظت على هذا. لذلك، لن أقوم بأي محاولة لقتل امرأة من أجلك." قال الشاندالا: "أيها الشرير، أي واجب آخر يوجد سوى خدمة السيد؟"

Verse 82

गृहीत्वा वेतनं मेऽद्य कस्मात्कार्यं विलुम्पसि । यः स्वामिवेतनं गृह्य स्वामिकार्यं विलुम्पति

"بعد أن أخذت أجري اليوم، لماذا تتخلى عن العمل؟ من يأخذ أجر سيده ولكنه يفسد عمل سيده..."

Verse 83

नरकान्निष्कृतिस्तस्य नास्ति कल्पायुतैरपि । राजोवाच - चाण्डालनाथ मे देहि प्राप्यमन्यत्सुदारुणम्

"...ليس له خلاص من الجحيم حتى بعد عشرات الآلاف من الكالبات." قال الملك: "يا سيد الشاندالا، أعطني مهمة رهيبة أخرى."

Verse 84

स्वशत्रुं ब्रूहि तं क्षिप्रं घातयिष्याम्यसंशयम् । घातयित्वा तु तं शत्रुं तव दास्यामि मेदिनीम्

"أخبرني من هو عدوك؛ سأقتله بلا شك بسرعة. بعد قتل ذلك العدو، سأعطيك الأرض."

Verse 85

देव देवोरगैः सिद्धैर्गन्धर्वैरपि संयुतम् । देवेन्द्रमपि जेष्यामि निहत्य निशितैः शरैः

"يا سيدي، سأهزم حتى إندرا، برفقة الآلهة والثعابين والسيدها والغاندهارفا، وأسقطهم بسهامي الحادة."

Verse 86

एतच्छ्रुत्वा ततो वाक्यं हरिश्चन्द्रस्य भूपतेः । चाण्डालः कुपितः प्राह वेपमानं महीपतिम्

عند سماع هذه الكلمات من الملك هاريشاندرا، تحدث الشاندالا الغاضب إلى الملك المرتجف.

Verse 87

चाण्डाल उवाच - (नैतद्वाक्यं सुघटितं यद्वाक्यं दासकीर्तितम्) चाण्डालदासतां कृत्वा सुराणां भाषसे वचः । दास किं बहुना नूनं शृणु मे गदतो वचः

قال الشاندالا: "هذا البيان الصادر عن عبد ليس مناسباً. بعد أن أصبحت عبداً لشاندالا، تتحدث بكلمات الآلهة. أيها العبد، ما الفائدة من كثرة الكلام؟ استمع إلى كلماتي."

Verse 88

निर्लज्ज तव चेदस्ति किञ्चित्पापभयं हृदि । किमर्थं दासतां यातश्चाण्डालस्य तु वेश्मनि

"أيها الوقح، إذا كان في قلبك أي خوف من الخطيئة، فلماذا دخلت في العبودية في بيت شاندالا؟"

Verse 89

गृहाणैनं ततः खड्गमस्याश्छिन्धि शिरोऽम्बुजम् । एवमुक्त्वाथ चाण्डालो राज्ञे खड्गं न्यवेदयत्

"لذلك، خذ هذا السيف واقطع رأسها الذي يشبه اللوتس." وبقوله هذا، سلم الشاندالا السيف للملك.

Verse 999

इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादशसाहस्र्यां संहितायां सप्तमस्कन्धे चाण्डालाज्ञया हरिश्चन्द्रस्य खड्गग्रहणवर्णनं नाम पञ्चविंशोऽध्यायः

هكذا ينتهي الفصل الخامس والعشرون من السكاندها السابعة في ماهابورانا سريماد ديفي بهاغافاتام المكونة من 18000 بيت، بعنوان "وصف هاريشاندرا وهو يأخذ السيف بأمر من الشاندالا".