Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 28
Vṛtrāsura Instructs Indra on Providence and Devotion; The Slaying of Vṛtrāsura
महाप्राणो महावीर्यो महासर्प इव द्विपम् । कृत्वाधरां हनुं भूमौ दैत्यो दिव्युत्तरां हनुम् । नभोगम्भीरवक्त्रेण लेलिहोल्बणजिह्वया ॥ २७ ॥ दंष्ट्राभि: कालकल्पाभिर्ग्रसन्निव जगत्त्रयम् । अतिमात्रमहाकाय आक्षिपंस्तरसा गिरीन् ॥ २८ ॥ गिरिराट् पादचारीव पद्भ्यां निर्जरयन् महीम् । जग्रास स समासाद्य वज्रिणं सहवाहनम् ॥ २९ ॥
mahā-prāṇo mahā-vīryo mahā-sarpa iva dvipam kṛtvādharāṁ hanuṁ bhūmau daityo divy uttarāṁ hanum
كان فِرتراسورا شديد القوّة عظيم البأس. وضع فكَّه الأسفل على الأرض ورفع فكَّه الأعلى إلى السماء، فصار فمه عميقًا كالأفق، ولسانه يلتهم ويلعق كحيّةٍ عظيمة. وبأنيابٍ مرعبة كالموت بدا كأنه يريد ابتلاع العوالم الثلاثة. وإذ اتخذ جسدًا هائلًا زلزل الجبال وسحق وجه الأرض بقدميه كأن الهملايا تمشي. ثم تقدّم إلى إندرا فابتلعه مع مركبه إيرافاتا كما تبتلع الأفعى العظيمة الفيل.
FAQs
This verse compares Vṛtrāsura’s fangs to Kāla itself, stressing that worldly power and terror ultimately reflect the overwhelming force of Time, under the Supreme’s control.
Śukadeva uses epic imagery to convey Vṛtrāsura’s immense, frightening presence in the battle, heightening the drama of Indra’s confrontation and the scale of the cosmic conflict.
It reminds one not to be overawed by external threats or displays of power; time changes everything, so cultivate steadiness, duty, and devotion rather than fear.