Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
فلما سمع الحكماء خبرَ بهريغو دُهشوا وزالت عنهم الشكوك، فازداد يقينهم بأن فيشنو هو الربّ الأعلى. فمنه تنبع السكينة والأمان، وأصول الدَّرْمَا، والزهد المقرون بالمعرفة، والقوى الثمانية لليوغا، وتمجيده الذي يطهّر العقل من كل دنس. وهو المقصد الأسمى للسادهو الهادئين المتوازنين—الذين تركوا العنف وصاروا بلا تملّك. وأحبّ صوره إليه صفاء السَّتْتْوَة، والبراهمة هم معبوداته المكرَّمة؛ وذوو العقول الثاقبة الذين نالوا سلام الروح يعبدونه ببهاكتي بلا غرضٍ أناني.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :