Akrūra in Hastināpura: Kuntī’s Lament and Dhṛtarāṣṭra’s Moral Instruction
श्रीशुक उवाच स गत्वा हास्तिनपुरं पौरवेन्द्रयशोऽङ्कितम् । ददर्श तत्राम्बिकेयं सभीष्मं विदुरं पृथाम् ॥ १ ॥ सहपुत्रं च बाह्लीकं भारद्वाजं सगौतमम् । कर्णं सुयोधनं द्रौणिं पाण्डवान् सुहृदोऽपरान् ॥ २ ॥
śrī-śuka uvāca sa gatvā hāstinapuraṁ pauravendra-yaśo-’ṅkitam dadarśa tatrāmbikeyaṁ sa-bhīṣmaṁ viduraṁ pṛthām
قال شري شُكاديفا: مضى أكرورا إلى هَستينابورا، المدينة الموشّاة بمجد ملوك البوروَفَة. وهناك رأى دِهرتراشترا وبهِيشما وڤيدورا وبِرِثا (كونتي)، ورأى أيضًا باهليكا مع ابنه سومدَتّا. كما رأى دروناآچاريا وكِرِپاآچاريا وكرنة وسُيودهن ودراوني (أشوتّھاما) والباندڤا وغيرهم من الأصدقاء المقرّبين.
Āmbikeya refers to Dhṛtarāṣṭra, called so because he is the son of Ambikā.
The verse situates the narrative in the Kuru royal assembly at Hastināpura, indicating the presence of key elders and devotees connected to the Mahābhārata line.
It highlights the importance of saintly and wise association—seeking guidance from principled elders and devotees when navigating complex family or social duty.