Akrūra’s Mission: The Departure from Vraja and the Yamunā Vision of Viṣṇu-Ananta
सुमहार्हमणिव्रातकिरीटकटकाङ्गदै: । कटिसूत्रब्रह्मसूत्रहारनूपुरकुण्डलै: ॥ ५१ ॥ भ्राजमानं पद्मकरं शङ्खचक्रगदाधरम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ५२ ॥
su-mahārha-maṇi-vrāta kirīṭa-kaṭakāṅgadaiḥ kaṭi-sūtra-brahma-sūtra hāra-nūpura-kuṇḍalaiḥ
كان الربّ متزيّنًا بتاجٍ وأساورَ وحُليٍّ للعضد مرصّعةٍ بجواهر لا تُقدَّر بثمن، ومعها حزامٌ وخيطٌ مقدّس (اليجنوپڤيتا) وقلائدُ وخلاخيلُ وأقراط؛ فكان يشعّ ببهاءٍ إلهيٍّ خاطف. وفي يدٍ حمل زهرةَ اللوتس، وفي الأيدي الأخرى حمل الصدفةَ والقرصَ والمِقْمَعَة؛ وعلى صدره تلألأت علامةُ شريفاتسا (Śrīvatsa) وجوهرةُ كاوستوبه (Kaustubha) وإكليلُ الزهور، فانامالا (vanamālā).
This verse describes Śrī Kṛṣṇa resplendent with priceless jewels and traditional divine/royal ornaments—crown, armlets, waist-belt, sacred thread, necklaces, anklets, and earrings—highlighting His transcendental beauty.
Śukadeva depicts Kṛṣṇa’s darśana in vivid detail to deepen devotion and remembrance, showing that the Supreme Person appears in an exquisitely personal, worshipful form.
Regularly remembering Kṛṣṇa’s form (rūpa-smaraṇa) through reading and contemplation steadies the mind, strengthens bhakti, and redirects attention from anxiety toward sacred remembrance.